أبو المكارم ابن زهره - كه تعبير به احوط مىكند - و وسيله و مهذب ابن برّاج هستند كه مجموعاً نُه نفر مىباشند و البته كلينى هم محتمل است كه از اين عدّه شمرده شود و در مقابل يازده فقيه در هفده كتاب « 1 » قائل به پانزده رضعه هستند بدين قرار : شيخ طوسى رحمه الله در شش كتابش ، تهذيب ، استبصار ، خلاف ، مبسوط ، نهاية ، تبيان . و ابو الفتوح رازى ، طبرسى صاحب مجمع البيان ، ابن ادريس در اوائل كتاب نكاح اگر چه ده رضعه گفته ، ولى بعداً تصريح به غلط بودن اين قول مىكند . كيدرى قطب الدين در اصباح ، مهذب الدين نيلى در نزهة الناظرين ، محقق حلّى در شرايع و نافع ، يحيى بن سعيد معاصر و پسر عمويش در جامع الشرائع ، فاضل آبى در كشف الرموز و علامه هم در مختلف ، همگى قائل به لزوم پانزده رضعه شده‌اند . پس در بين قدماء ، قولان مشهوران است هر چند كه پانزده رضعه ، اشهر مىباشد « 2 » و در نتيجه در مسأله ، اجماعى موجود نمىباشد - هر چند كه در مجمع البيان و تبيان و فقه القرآن ، « عندنا » تعبير كرده است و قول مخالف را بعض اصحابنا ، مىگويد ولى با مراجعه معلوم مىشود كه قبل از شيخ ، شهرت لا معارض در كار نيست و اگر شيخ هم « عندنا » تعبير مىكند در مقابل عامّه است و نظرى به اجماع يا شهرت در بين اماميه ندارد ، بلكه مراد قول اماميّه و لو بعضى از اماميه مىباشد كه مختار خود او است و طبرسى رحمه الله نيز در فقه ، تابع شيخ است و خود قول مستقل ندارد . پس مسلّماً شيخ دعوى شهرت ندارد زيرا استادش مفيد و فقه رضوى و سيد مرتضى به نقل ابن ادريس خلاف قول او را قائل هستند .

--> ( 1 ) - اينكه كتابها نيز مشخص است اهميت دارد زيرا سيد مرتضى و ابن ابى عقيل از قائلين به ده رضعه شمرده شده‌اند ، نقل قول است و الّا معلوم نيست كه در كجا اين قول را اختيار كرده‌اند . استاد . ( 2 ) - و اينكه مرحوم صاحب جواهر قول ده رضعه را مشهور شمرده‌اند با توجه به مجموع روايات رُوات اخبار و فتاوى است و الّا اگر صرف فتوى را در نظر بگيريم ، چنين شهرتى موجود نيست . استاد